رابطه ی بین کار و بازی

برای برخی از افراد در جامعه، بازی همان کار محسوب می شود مانند ورزشکاران که بازی ورزشی آنها همان حرفه ای است که در زندگی برگزیده اند. در این صورت، ورزشکاران برای انجام بازی انتظار مزد یا پاداش دارند حال آنکه اگر بازی در اوقات فراغت صورت گیرد، انتظار مزد و پاداشی برای چنین فعالیتی نمی رود و منفعت آن بازفرینی انرژی و تجدید قوا برای کار و فعالیت روزانه است. در این زمینه دیدگاه آدلر با دیدگاه پاتریک مشابهت دارد. از دیدگاه پاتریک نیز، هدف بازی تجدید انرژی است. هنگامی که کودکان خسته می شوند، بازی موجب می شود که آنها انرژی خود را باز یابند و کمک می کند تا از خستگی رهایی یابند. این نظریه در مقابل نظریه ی اسپنسر قرار می گیرد که بازی را موجب تخلیه انرژی تلقی می کنند. در واقع انسان برای بقاء نیاز به انرژی دارد و اگر این انرژی صرف امور مربوط به بقاء نشود باید به گونه ای تخلیه شود و بازی یکی از راه های تخلیه ی انرژی است (هیوز، 1999، ص46).

از دیدگاه گود من (1994)  توان بین کار و بازی در دوران کودکی تمایزی اساسی قائل شد. بنابر استدلال وی کار و بازی با هم در تضاد نمی باشند. برخی فعالیت ها در دوران کودکی کار محسوب می شوند. برای مثال، زمانی که کودک در کلاس درس مشغول انجام یک فعالیت ریاضی مشکل است. همچنین بازی محض نیز وجود دارد مانند زمانی که کودک بدون هیچ دغدغه ای در زمین بازی مشغول بازی کردن است. در حد فاصل بین این دو فعالیتی می تواند وجود داشته باشد که گودمن، آن را کار / بازی می نامد. برای مثال، کودکی با نظارت و ترغیب معلم برای ساختن چیزی تلاش می کند. این فعالیت هدفمدار است و ممکن است منجر به شکست شود ولی در عین حال به طور خود انگیخته صورت می گیرد. اینجا همان نقطه ای است که گودمن به عنوان نقطه ی میانی بازی و کار در نظر می گیرد و بهترین آموزش در آن رخ می دهد. کودک از خود فعالیت لذت می برد و آن را کار خودش فرض می کند نه معلم. با این وجود معلم، مهارت های زیر بنایی ضروری برای حل مسئله را فراهم می آورد، مسائل خاصی را که مناسب تر از سایرین است مشخص می سازد و در طول فرآیند حل مسأله به طور مستمر حمایت و تشویق می کند (هیوز، 1999، ص29-28).همانطور که در الگوی استیلی (1971)، در پیشینه ی تحقیق حاضر اشاره شد،  بر تلفیق کار در قالب بازی و نمایشنامه تأکید شده است.